Depresyonun karanlık ama konforlu diliyle, haddinden fazla kalabalık İstanbul'un gündüz sahnelerinin aynı kelimeleri paylaştığını bilmiyordum. Tek yaptığım şey, fotoğraf çekmek ve bir gün, tüm bu yaşadıklarımın bir anlama kavuşmasını ummaktı. Daha sonra bu yaptığıma "fotoğraflarla geçmişe hükmetmek" de diyecektim. Aslında, bu hikâyeyi o kadar çok anlattım ki, bunca yıl içinde neler söylediğimin çetelesini tutmak biraz güç. Ama sizin için deneyeceğim.
Bireyin depresyonu, şehri neden ilgilendirir? Veya, doğanın böylesi incinişi, insanda nasıl yasa dönüşür? Veya, şehir, hafızalar boyu yükselen apartmanlarındaki hayatları o kadar da umursar mı? Evden çıkmadan geçirdiğim aylar boyunca, yolumun üstündeki inşaatların tamamlandığını fark ettikçe, şehir tarafından unutulmak fikri aklımda olgunlaşmaya başladı. Olan şey, düpedüz buydu: İnsanların beni unutmasına alışmıştım, ama uzaydaki varlığımın kanıtı hiç bunca belirgin bir şekilde silinmemişti. Tam da bu esnada, 2019'da içine kapandığım odada bulmuştum bu başlığı.
Bu fotoğraflar 2018'de başladı, 2024'te bitti. Bittiğini nasıl anladığımı merak edenler olacaktır. Bir yaz günü, akşam saat sekiz sularında havanın karardığını fark etmiştim; babama dönüp şunu söyledim: "Sanırım yıllardır ilk defa akşam olurken sokaktayım." Böyle anlar vardır, hayatınızın belli dönemlerini mühürlerler. İşte, ben de bittiğini böyle anlamıştım. Bu fotoğrafların hepsinin gündüz yaşanıyor olması, ki zamanla olgunlaşan bir estetik bilincin işaretçisine dönüşecekti, aslında evden çok fazla uzaklaşamayışımın bir emaresiydi.
Hatalı kaynamış kemikleriyle yürümeyi sıfırdan öğrenmiş birinin, bu esnada çektiği, kendisiyle ilgili şehir fotoğraflarına bakıyorsunuz. Bu, her hâliyle, isabetli bir tarif. Bu, aynı zamanda, bu hikâyeyi son kez anlatışım.
Balat, İstanbul
23 Şubat 2026 06:03
I never knew that the dark yet comfortable language of depression shared the same vocabulary as the overpopulated daytime scenes of Istanbul. All I did was take photos and hope that, one day, everything I was going through would find a sense of meaning. Later, I would come to call this "ruling over the past through photographs." In truth, I have told this story so many times that keeping a tally of what I’ve said over all these years is a difficult task. But for you, I will try.
Why should an individual’s depression concern the city? Or, how does such a wounding of nature transform into human mourning? Or, does the city care all that much about the lives in its apartments rising throughout memories? During the months I spent without leaving the house, as I noticed the constructions on my route reaching completion, the idea of being forgotten by the city began to ripen in my mind. That was precisely what was happening: I was used to people forgetting me, but the evidence of my existence in space had never been erased quite so distinctly. It was right then, in 2019, within the room I had retreated into, that I found this title.
These photographs began in 2018 and ended in 2024. There will be those who wonder how I knew it was over. One summer day, around eight in the evening, I noticed the sky growing dark; I turned to my father and said: "I think this is the first time in years I’ve been out on the street while evening falls." There are moments like these that seal certain periods of your life. That is how I knew it was finished. The fact that all these photos take place during the day (which, over time, would turn into a marker of a maturing aesthetic consciousness) was actually a symptom of my inability to stray too far from home.
You are looking at city photographs taken by someone who has had to learn to walk from scratch with bones that set improperly, photographs about himself. This is, in every sense, an accurate description. This is also the last time I will tell this story.
Balat, Istanbul
23 February 2026 06:03